100ProcentLizette
Abonneren

Altijd 100Procent op de hoogte blijven? Abonneer je hier!

100ProcentWelkom!

100ProcentLizette, dat is 100 procent talent. Talent voor taal, talent voor beeld en talent voor muziek. Op deze site kun je 100Procent lezen, bekijken en beluisteren wat er zoal in Lizette omgaat. 

Kies in de menubalk hierboven uit de categorieën waarin de talenten zijn verdeeld. Ze beginnen allemaal met LS - Lectori Salutem! Een groet aan jou, of U, de lezer.

LizetteSpeciaal

Zo nu en dan bekruipt het me. Het gevoel dat niets er toe doet. Dat dit leven slechts een flits is in het bestaan van het universum, een nietszeggende zucht, niet meer. Dan weet ik even niet meer waarom ik steeds voel dat ik iets moet doen. Iets moet presteren, achterlaten. Waarom, wat is het nut? Waarom kan ik niet gewoon onder een boom gaan liggen wachten tot mijn tijd er op zit? Starend naar de voorbijdrijvende wolken, de vogels nakijkend die in de lucht hun weg kiezen. Zonder te weten waarom.

We* zijn druk. Druk met werken. Druk met zorgen voor onszelf en elkaar. En druk met bedenken. Bedenken waarom alles nog steeds niet goed genoeg is, of hoe het allemaal nog beter, sneller, duurzamer, goedkoper of anders kan. We leven in grote weelde, want dit is West-Europa. We hoeven niet urenlang door het stof te lopen om ergens te komen. We hoeven onze was niet te bleken op een grasveld. We hoeven ons varken niet te slachten om te kunnen eten. We hoeven zelfs niet bang te zijn dat ons huis zou instorten door aardbevingsgevaar. Al is dat in Groningen natuurlijk wel een dringend thema! We hoeven ook niet bang te zijn dat onze familie vermoord zal worden.

We* leven in de luxe van een bestaan waarin alle voorwaarden zijn voldaan. En vragen ons af waarom we niet gelukkig zijn. Hoe meer de randvoorwaarden om gelukkig te kunnen leven zijn vervuld, hoe moeilijker het lijkt te worden om nog echt gelukkig te kunnen zijn. Hele pagina’s worden gevuld met quotes en lijstjes die voorschrijven „How to be happy”. Het grote navelstaren is al lang aan de gang. De bijbehorende depressies vullen inmiddels hele psychologenpraktijken.

We* hebben geen basale angsten meer. Zoals de angst om te overleven, te ontsnappen aan de wilde dieren die ons willen opvreten. We hoeven niet bang te zijn dat we geen dak boven ons hoofd hebben, geen helder drinkwater of warmte om ons te beschermen. We hoeven niet bang te zijn dat er morgen niets te eten zal zijn. We leven in weelde. En toch lijkt het nog niet genoeg, want nee, we zijn niet gelukkig.

We* vervelen ons. Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik zie dat de mens hoewel druk, niet meer in staat is zich op een zinnige manier bezig te houden. Er is niet veel te doen meer, blijkbaar, nu het huishouden deels gerund wordt middels machines. Er is altijd wel iets ’te doen’, een beeldscherm om onze gedachten te vullen, een feest om naartoe te gaan, een evenement om te beleven, het liefst steeds groter, duurder, gekker, langer, massaler. Maar dat is allemaal oppervlakkig, het levert uiteindelijk te kort en te weinig voldoening omdat het geen tastbaar resultaat oplevert. De dip na elke spectaculaire ervaring is diep en moeilijk te overwinnen. 

Ik verlang naar rustige avondjes, bij kaarslicht. Een stel vrienden over de vloer om, onder het genot van een rustig muzakje op de achtergrond, een goed gesprek mee te hebben. Met wat simpele wijn, dito etenswaar, een handvol pinda’s. Gewoon. Het tempo omlaag, de kwaliteit omhoog. Na afloop met een voldaan gevoel naar bed, omdat je voelt dat er contact gemaakt is, en dat er zinnige dingen gezegd zijn. Uitkijkend naar een volgend avondje.

Dat klinkt vast oubollig. Maar man, wat verlang ik naar oubolligheid zo nu en dan.

En jij?  

 

Noot: ’We*’ = de Nederlanders met een modaal of bovenmodaal inkomen. Niet alles wat ik hier schrijf is ook van toepassing op Nederlanders die onder het modale inkomensniveau leven, al moet ik zeggen dat zelfs dan de term ’werkelijke armoede’ niet altijd van toepassing is. Daarover schrijf ik vast nog eens.

Reacties